كه شد و اظهار گرديد لفظ مشترك در صورت تجرّدش از قرينه ظاهر در جميع معانى است بدون دليل مىباشد .
تفصيل
حاصل اين جواب آنست كه :
استعمال لفظ مشترك در جميع معانيش را در يك استعمال مىپذيريم ولى حقيقى بودن آن را منكر بوده و اين ادّعائى بيش نمىباشد و شواهدى كه به اين منظور به آن استدلال شده مثبت مدّعا نمىباشند زيرا ادّعا آنست كه لفظ بدون قرينه ظهور در جميع معانى دارد درحالىكه ادلّه اقامه شده تمام مقرون به قرينه مىباشند .
قوله : و ثالثها : يعنى ثالث الوجوه .
قوله : انّه و إن ثبت الاستعمال : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد و كلمه « ان » وصليّه است .
قوله : فلا يتعيّن كونه حقيقة : ضمير در « كونه » به استعمال راجع است .
قوله : بل نقول هو مجاز : ضمير « هو » به استعمال عود مىكند .
قوله : لما قدّمناه من الدّليل : مقصود از « دليل مقدّم » آنست كه پيش از اين اثبات شد كه از لفظ مشتركى كه به صيغه مفرد باشد وحدت متبادر است .
قوله : و لو سلّم كونه حقيقة : ضمير در « كونه » به استعمال راجع است .
قوله : فالقرينة على ارادة الجميع فيه ظاهرة : ضمير در « فيه » به كلّ واحد من المثالين راجعست .
قوله : على ظهوره فى ذلك : ضمير در « ظهوره » به استعمال راجع بوده و مشاراليه « ذلك » معانى متعدّده مىباشد .
متن :
اصل و اختلفوا فى استعمال اللّفظ فى المعنى الحقيقى و المجازي كاختلافهم