غبطه آنست كه شخص آرزو دارد كه آنچه ديگران دارند او نيز داشته باشد بدون اينكه تقاضاى زوال آن را نسبت به ديگران داشته باشد و ازاينرو آن را از صفات ممدوحه شمردهاند .
قوله : و التّظاهر بذلك : مشار اليه « ذلك » حسد و ظنّ مىباشد .
مؤلّف گويد :
مقصود از « ظنّ » سوءظنّ و بدبينى به مردم مىباشد .
متن : و امّا الطّيرة بفتح الياء و قد يسكن و هى فى الاصل التّشاؤم بالطّير ، لانّ اكثر تشأم العرب كان به خصوصا الغراب .
و المراد امّا رفع المؤاخذة عليها و يؤيّده ما روى من انّ الطّيرة شرك و انّما يذهبه التّوكّل و امّا رفع اثرها ، لانّ الطّير كان يصدّهم عن مقاصدهم فنفاه الشّرع .
ترجمه :
طيره و مقصود از آن
و امّا طيره :
اين كلمه بفتح « ياء » بوده و گاهى نيز با سكون قرائت مىشود و آن در لغت عبارتست از فال شوم با پرنده زدن چه آنكه اكثر فالهاى شوم عرب با پرنده مخصوصا با كلاغ بوده است .
و مقصود از آوردن آن در حديث يا رفع مؤاخذه برآن مىباشد چنانچه مؤيّد آن روايتى است به اين مضمون :
طيره شرك بوده و توكّل به خداوند آن را زائل و از بين مىبرد .
و يا مراد رفع اثر آن مىباشد زيرا پرندگان و اطوار و انحاء پريدن آنها اعراب را از مقاصد و مطالبشان بازمىداشت ازاينرو شرع انور آن را نفى و رفع فرمود تا اين امر خرافى از بين ايشان رخت ببندد .
شرح مقصود
قوله : و هى فى الاصل : مقصود از « اصل » لغت مىباشد .
قوله : التّشاؤم بالطّير : يعنى فال بد با پرنده زدن .