معتبر و حجّت است .
قوله : اذ المفروض كونه طريقا الى متعلّقه : ضمير در « كونه » و « متعلّقه » به قطع عائد است .
قوله : فيترتّب عليه احكام متعلّقه : كلمه « فاء » به معناى تفريع و نتيجه بوده و ضمير در « عليه » و « متعلّقه » به قطع راجعست .
قوله : و لا يجوز للشّارع ان ينهى عن العمل به : كلمه « لا يجوز » به معناى « لا يمكن » است و ضمير در « به » به قطع راجعست .
قوله : لانّه مستلزم للتّناقض : ضمير در « لانّه » به « نهى » عود مىكند .
متن : فاذا قطع كون مايع بولا من اىّ سبب كان فلا يجوز للشّارع ان يحكم بعدم نجاسته او عدم وجوب الاجتناب عنه ، لانّ المفروض انّه بمجرّد القطع يحصل له صغرى و كبرى اعنى قوله :
هذا بول ، و كلّ بول يجب الاجتناب عنه ، فهذا يجب الاجتناب عنه فحكم الشّارع بانّه لا يجب الاجتناب عنه مناقض له .
ترجمه : در نتيجه وقتى مكلّف قطع پيدا نمود كه مايعى بول است ، از هر سببى كه حاصل گردد براى شارع امكان ندارد كه حكم بعدم نجاست آن يا عدم وجوب اجتناب از آن نمايد زيرا فرض اينست كه بعد از پيدا شدن قطع بلافاصله برايش صغرى و كبرائى به اين نحو تشكيل مىشود :
اين بول است ، و هر بولى واجب الاجتناب است ، در نتيجه از اين بول نيز بايد اجتناب كرد .
ازاينرو حكم شارع به اينكه اجتناب واجب نيست با نتيجهاى كه از قياس بدست آمد مناقض مىباشد .
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 35
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥