حضرت سيّد المرسلين صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و اخبار مروىّ از حضرات ائمّه طاهرين سلام اللّه عليهم اجمعين ، اگرچه البتّه بعضى از اصحاب فرمودهاند :
ظواهر قرآن براى ما حجّت نمىباشد و براى اين ادّعاء و اثباتش وجوهى را نقل كرده كه در ذيل مىآوريم :
[ ادله عدم حجيت ظواهر كتاب ]
الف : ادّعاء كردهاند كه فهم قرآن و معرفت بمطالب آن اختصاص به اهلش يعنى كسانى كه مخاطب به آن هستند دارد و شاهد بر اين ادّعاء خبرى است كه در ردع ابو حنيفة و قتاده وارد شده كه در طىّ آن امام عليه السّلام اين دو را از فتوى دادن به كمك قرآن نهى و زجر فرمودند و علّت اين نهى آن بود كه اين دو از كسانى نبودند كه مطالب قرآن را فهميده و درك كنند .
ب : ادّعاء نمودهاند قرآن به ملاحظه اشتمالش بر مضامين عاليه و مطالب غامضه بلند از افكار همگان بر كنار بوده و اينطور نيست كه به درك غير راسخين يعنى آنان كه بتأويل آن عالم و آگاهند بيايد .
چگونه مىتوان مطالب و مضامين آن را قابل درك براى هركس دانست درحالىكه نسبت بكلمات دانشمندان عصر ماضى و علماء ازمان و ادوار اوّليّه فهم و ادراك هركسى وافى نبوده تنها انگشتشمارى از افاضل هستند كه مىتوانند آنها را هضم و درك نمايند و وقتى نسبت بكلمات و عبارات ايشان امر چنين باشد پس نسبت بكلام حضرت بارىتعالى چه گمانى مىتوان داشت با اينكه كلام حضرتش مشتمل است بر علم گذشته و آينده و تمام حوادث ماضيه و مستقبله در نهان و كمون آن مندك مىباشد و نيز حكم هر شىء از اشياء را حامل است .
ج : ما بنصّ قرآن شريف از اتّباع آيات متشابهه ممنوع و محظور هستيم و بدون ترديد متشابه شامل ظاهر نيز مىشود لذا نبايد به آن عمل كرد و بفرض قطع و يقين نداشته باشيم كه ظاهر مشمول متشابه است لااقلّ