على عدم امكانه فيها بمعناه حقيقة كما لا يخفى .
انّه التزام بالاشكال و عدم جريانه فيها و هو كما ترى .
ترجمه :
دفع اشكال مذكور به بيان ديگر و تضعيف مرحوم مصنّف نسبت به آن
مرحوم مصنّف مىفرماين :
برخى در دفع اشكال سابقالذّكر بيان ديگرى ايراد نموده و گفتهاند :
مقصود از احتياط در عبادات آنست كه فعل عبادى را با تمام خصوصيّات و شرائط باستثناء قصد قربت اتيان نمايند و اين مقدار امر ممكنى بوده و محذورى بدنبال ندارد .
مصنّف ( ره ) مىفرماين :
دو اشكال به اين كلام وارد است :
الف : هيچ دليلى مساعد نيست كه احتياط به اين معنا را حسن قرار دهيم چه آنكه بديهى و روشن است در واقع چنين عملى را احتياط نخوانند بلكه امرى است كه در صورت وجود دليل برآن عملى مطلوب مولوى نفسى عبادى به حساب مىآيد درحالىكه عقل حكم به استحسان آن ننموده بلكه صرفا احتياط را حسن مىداند و نقل نيز تنها ارشاد به پسنديده بودن احتياط داشته نه امر ديگر .
بلى ، در خصوص عبادت اگر دليلى بر ترغيب در احتياط و عملى ساختن آن داشته باشيم چاره نداشته از آنكه دليل مزبور را بايد از باب دليل اقتضاء شاهد بر احتياط به معنائى كه ذكر شد قرار داد مشروط به اينكه احتياط به معناى واقعى در عبادات ممكن نباشد .
ب : از اين اشكال و بيان كه بگذريم مىگوئيم :