وقتى استعمال مجازى به معونه قرينه بود و به كمك آن لفظ « كل » را مثلا در مجاز به كار برديم چه محذور و اشكالى بدنبال دارد كه از لزومش هراس و وحشت داشته باشيم .
قوله : تخصّه : ضمير فاعلى به « صيغه » و ضمير مفعولى به عموم راجع است .
قوله : كالخصوص : يعنى همانطورىكه براى خصوص صيغهاى است كه به آن اختصاص دارد .
قوله : و ما يرادفه فى اىّ لغة كان : همچون لفظ « هر » و « همه » در لغت فارسى .
قوله : يخصّه : ضمير فاعلى به « كلّ » و ضمير مفعولى به عموم راجع است .
قوله : و لا يخصّ الخصوص : ضمير فاعلى در « لا يخصّ » به لفظ « كلّ » برمىگردد .
قوله : و لا يعمّه : ضمير فاعلى به « كلّ » و ضمير مفعولى به خصوص راجع است .
قوله : و لا ينافى اختصاصه به : ضمير در « اختصاصه » به « كلّ » و ضمير مجرورى در « به » به معناى عموم برمىگردد .
قوله : استعماله فى الخصوص : ضمير در « استعماله » به لفظ « كلّ » برمىگردد .
قوله : عناية : يعنى مجازا .
قوله : او بادّعاء انّه العموم : ضمير در « انّه » به خصوص راجع است يعنى ادّعاء كنيم معناى خصوص حقيقتا عموم مىباشد همچون ادّعاى شير بودن رجل شجاع و استعمال لفظ « اسد » در آنكه بمجاز سكّاكى معروف است .
قوله : و معه لا يصغى الخ : ضمير در « معه » به ضرورى بودن لفظ كلّ در
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1752
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٥٢