صحيح واقع شده و بيش از آن امر ديگرى در اين باب لازم و معتبر نميباشد .
بنابراين اگر مكلّف در وقت آوردن وضوء مثلا اينطور نيّت كند : انّى اتوضّاء للقربة وضوئش صحيح است و لازم نيست بگويد :
انّى اتوضّاء الوضوء المقرّب للتّوصّل به الى الصّلوة يا انّى اتوضّاء للقربة حتّى اتوصّل به الى الصّلوة .
وجه جواز اكتفاء به قصد تقرّب در صحّت طهارات ثلاث
و امّا وجه جواز اكتفاء به قصد تقرّب در صحّت طهارات ثلاث ه گفتيم از تحقيق سابق ظاهر و معلوم مىشود اينستكه گفته شد طهارات ثلاث ذاتا عبادت و مستحبّ نفسى ميباشند پس اگر آنها را به قصد امر نفسى كه به آنها تعلّق گرفته بياوريم و بمجرّد نيّت تقرّب اكتفاء كنيم صحيحا واقع ميشوند بدون اينكه قصد توصّل به نمازدر صحّت آنها معتبر باشد چه آنكه در تحقّق مستحبّ نفسى و وقوع عمل عبادى قصد غايت و وصول به آن دخالتى ندارد همانطوريكه در صحّت نماز مثلا مجرّد قصد تقرّب كافى بوده و لازم نيست برخى از غايات مترتّبه بر آن نيّت گردد .
نكته دوّم
اگر مصحّح اعتبار قصد تقرّب در طهارات ثلاث امر غيرى باشد قطعا در صحّت آنها لازم است كه مكلّف در وقت آوردن آنها امر غيرى را نيّت نموده و افعال مزبور را به قصد امتثال امر مذكور اتيان نمايد و مقصود از تقرّب در اين فرض همين است كه آنها را به قصد امر غيرى بياورند چه آنكه قربت در اين صورت به همين مقدار حاصل مىشود اگر چه امر نفسى متعلّق به آنها را قصد نكرده بلكه ولو اصلا طلب نفسى به آنها تعلّق نيز نگرفته باشد .