بنحو دليل انّى است .
قوله : لزم وجوب جميع مقدّماتها : يعنى ولو مقدّماتى كه دليل بر وجوب آنها قائم نشده باشد .
مؤلّف گويد :
صحيح آنست كه ضمير در « مقدّماتها » مذكّر باشد زيرا مرجع آن ذى المقدّمه مىباشد و در نسخه صحيح نيز ضمير مذكّر آورده شده است .
قوله : موسّعا : يعنى ولو جميع المقدّمات موسّعا ، پس تذكير « موسّع » بملاحظه « جميع » مىباشد .
قوله : و ليس كذلك : كلمه « واو » حاليّه بوده و ضمير در « ليس » به جميع راجع مىباشد و مقصود از « كذلك » واجب بودن جميع مقدّمات است .
قوله : بحيث يجب عليه المبادرة : ضمير در « عليه » به مكلّف راجع است و مقصود از « مبادرت » مبادرت و آوردن جميع مقدّمات قبل از وقت واجب مىباشد .
قوله : لو فرض عدم تمكّنه منها لو لم يبادر : ضمير در « تمكّنه » به مكلّف راجع بوده و در « منها » به مقدّمات راجع است و اين تعبير در مقدّمات مضيّقه مىباشد .
قوله : لا محيص عنه : ضمير در « عنه » به التزام بوجوب جميع مقدّمات راجع است .
قوله : اذا اخذ فى الواجب من قبل سائر المقدّمات : كلمه « من قبل » جارّ و مجرور بوده و متعلّق است به « الواجب » يعنى واجبى كه وجوبش از قبل مقدّمات و وابسته به آنها بوده باشد و مقصود از آن واجب مشروط است .
قوله : و هى القدرة عليه : ضمير « هى » به قدرت خاصّه راجع است و ضمير در « عليه » به واجب راجع است .
قوله : بعد مجيئ زمانه : يعنى زمان الواجب .
قوله : لا القدرة عليه فى زمانه : ضمير در « عليه » و « زمانه » به واجب عود
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 855
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٥٥