اراده نمود با اينكه چنين اراده مستلزم لحاظ ديگرى است به همين نحو كه در غير اين حال بايد صورت گيرد .
تحرير و شرح
مرحوم مصنّف در اين عبارات به دو نكته اشاره فرمودهاند :
نكته اوّل استعمال لفظ در اكثر از معنا و مراد از آن مؤلّف گويد :
قبل از اينكه بشرح اين نكته بپردازيم مناسب ديدم كه مطلب ذيل را تذكّرا در اينجا بياورم :
مبحث استعمال لفظ در اكثر از معناى واحد اساسا در باب مشترك لفظى عنوان شده است يعنى پس از بحث از جواز و استحاله وقوعى در اشتراك و اثبات جواز اين بحث طرح شده كه پس از فراغ از جواز آيا جايز است لفظ مشترك را در آن واحد نسبت به بيش از يك معنا استعمال نمود يا جايز نيست البتّه در باب حقيقت و مجاز نيز بحثى مشابه با اين مسئله را طرح كرده و فرمودهاند :
آيا در آن واحد ممكنست لفظ را در دو معناى حقيقى و مجازيش استعمال نمود يا جايز نيست و بفرموده برخى از ارباب تحقيق مناط و ملاك هر دو بحث يكى مىباشد ازاينرو مرحوم مصنّف از هر دو در همين باب صحبت نمودهاند .
پس از اشاره به اين مطلب مىپردازيم بشرح مرام مصنّف عليهالرّحمه :
ايشان مىفرماين :