آن مىباشد .
قوله : فيكون جزءا له : ضمير در « يكون » به شىء و در « له » به مأمور به عود مىكند .
قوله : و داخلا فى قوامه : يعنى قوام و تحصّل مأمور به .
قوله : و اخرى بان يكون خارجا عنه : ضمير در « يكون » به شىء و در « عنه » به مأمور به راجع است .
قوله : لكنّه كان ممّا لا يحصل الخ : ضمير در « لكنّه » به شىء راجع است .
قوله : المأخوذة فيه : ضمير در « فيه » به مأمور به عود مىكند .
قوله : بدونه : يعنى بدون شىء معتبر .
قوله : فيكون من مقدّماته : ضمير در « يكون » به شىء و در « مقدّماته » به مأمور به راجع است .
مؤلّف گويد :
شرط را از مقدّمات خارجى و جزء را از مقدّمات داخلى مأمور به نامند .
قوله : بان يكون ممّا يتشخّص به : ضمير در « يكون » و « به » به شىء راجع است .
قوله : عنوانه : يعنى عنوان شىء .
قوله : و ربّما يحصل له بسببه مزيّة او نقيصة : ضمير در « له » به مأمور به و در « بسببه » به شىء راجع است .
قوله : و دخل هذا فيه : مشار اليه « هذا » قسم سوّم بوده و ضمير « فيه » به مأمور به راجع است .
قوله : باحد النّحوين : مقصود شطريّت و جزئيّت مىباشد .
قوله : تشخّصه و تحقّقه مطلقا : ضميرهاى « تشخّصه » و « تحقّقه » به مأمور به راجع بوده و مراد از « مطلقا » اينست كه دخالت چه بنحو شرطيّت بوده
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 230
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٠