ترجمه :
انتقاد مرحوم مصنّف به اين وجه
مرحوم مصنّف مىفرماين :
مخفى نماند كه اين استدلال اگر صحيح باشد اقتضايش صرفا اينست كه نذر به نماز صحيح تعلّق نمىگيرد نه اينكه لفظ نماز شرعا براى صحيح وضع نشده .
از اين گذشته فسادى كه از ناحيه نذر در نماز پديد مىآيد منافات با صحّت متعلّق نذر ندارد بنابراين از فرض وجود صحّت نذر عدمش لازم نمىآيد .
و از اينجا ظاهر شد كه حصول حنث و مخالفت نذر به واسطه نمازى صورت مىگيرد كه اگر نذر به تركش تعلّق نمىگرفت در خارج صحيح واقع مىشد .
بلى : اگر فرض كنيم نذر به ترك نمازى كه فعلا و منجّزا مطلوب است تعلّق گرفته است جائى براى منع از تحقّق حنث و حصول مخالفت به آوردن نماز وجود داشته و امتناع از مخالفت با نذر ممكن مىباشد .
تحرير و شرح
حاصل جوابى كه مرحوم مصنّف از استدلال اخير اعمّىها مىدهند دو جواب است به اين شرح :
جواب اوّل : در صورتى كه استدلال مزبور را بپذيريم و بگوئيم نذر اگر به ترك نماز تعلّق گرفت مقصود نماز فاسد است نه صحيح چون بعد از انعقاد نذر شخص ناذر بر اتيان نماز صحيح و ترك آن در مواضع مكروه قادر نيست .
در جواب مىگوييم اگرچه امر چنين است ولى اقتضاى اين دليل فقط آنست كه متعلّق نذر نماز فاسد بوده و صحيح نيست كه آن را نماز صحيح