بايد بگوئيم كلمه « الصّلاة » در اين روايت در نماز فاسد استعمال شده يعنى نماز فاسدى را كه در ايّام ناپاكى برآن قادر هستى ترك نما .
قوله : فانّ الاخذ بالاربع : شروع است در تقريب استدلال به حديث شريف .
قوله : الّا اذا كانت اسامى : ضمير در « كانت » به الفاظ عبادات راجع است .
قوله : ضرورة انّه لو لم يكن المراد منها : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير در « منها » به « صلاة » عود مىكند .
قوله : عدم صحّة النّهى عنها : ضمير در « عنها » به صلاة عود مىكند .
قوله : على الصّحيحة منها : ضمير در « منها » به صلاة راجع است .
متن : و فيه : انّ الاستعمال اعمّ من الحقيقة ، مع انّ المراد فى الرّواية الاولى هو خصوص الصّحيح بقرينة انّها ممّا بنى عليها الاسلام و لا ينافى ذلك بطلان عبادة منكرى الولاية اذ لعلّ اخذهم بها انّما كان بحسب اعتقادهم لا حقيقة و ذلك لا يقتضى استعمالها فى الفاسد او الاعمّ و الاستعمال فى قوله « فلو انّ احدا صام نهاره الخ » كان كذلك اى بحسب اعتقادهم او للمشابهة و المشاكلة و فى الرّواية الثّانية النّهى للارشاد الى عدم القدرة على الصّلاة و الّا كان الاتيان بالاركان و ساير ما يعتبر فى الصّلاة بل بما يسمّى فى العرف بها و لو اخلّ بما لا يضرّ الاخلال به بالتّسمية عرفا محرّما على الحائض ذاتا و ان لم تقصد به القربة و لا اظنّ ان يلتزم به المستدلّ بالرّواية فتأمّل جيّدا .
ترجمه :
انتقاد مرحوم مصنّف به اين وجه
مرحوم مصنّف مىفرماين :
در اين وجه اشكال آنست كه استعمال اعمّ است از حقيقت و مجاز ،