دينار يا درهم را بمصلّى دهد به نذر وفاء نموده ولى به عقيده صحيحى اگر پايبند باشد نذر برء نشده و وى از عهده آن برنيامده است .
قوله : و قد انقدح بذلك : كلمه « انقداح » به معناى روشن شدن و ظهور بوده و مشار اليه « ذلك » شرط رجوع باطلاق ، بودن اطلاق در مقام بيان مىباشد .
قوله : على القولين : خبر است براى « انّ الرّجوع » و مقصود از « قولين » صحيحى و اعمّى است .
متن : قلت :
و إن كان تظهر فيما لو نذر لمن صلّى اعطاء درهم فى البرء فيما لو اعطاه لمن صلّى و لو علم بفساد صلاته لاخلاله بما لا يعتبر فى الاسم على الاعمّ و عدم البرء على الصّحيح الّا انّه ليس بثمرة لمثل هذه المسألة ، لما عرفت من انّ ثمرة المسألة الاصوليّة هى ان يكون نتيجتها واقعة فى طريق استنباط الاحكام الفرعيّة فافهم .
ترجمه :
مناقشه مرحوم مصنّف در ثمره دوّم
مرحوم مصنّف مىفرمايد :
مىگويم : اگرچه در موردى كه شخص براى مصلّى درهم يا دينار نذر كند بين صحيحى و اعمّى در برء نذر و عدم آن ثمره ظاهر مىشود به اين معنا كه بنا بر اعمّى اگر ناذر بمصلّى دينار يا درهم را بدهد ذمّهاش برى شده و لو خواننده نماز آن را به واسطه اخلال فاسد كرده باشد و بنا بر قول صحيحى برء نذر حاصل نمىگردد ولى در عين حال اين معنا را براى مسئله مورد بحث نمىتوان ثمره قرار داد زيرا چنانچه دانسته شد ثمره مسئله اصولى آنست كه نتيجهاش در طريق استنباط احكام فرعى واقع شود و اينجا چنين نمىباشد .