قوله : و التنوين و خلفه : يعنى خلف تنوين و منظور از « خلف » نائب مناب مىباشد .
قوله : يؤذنان : يعنى اشاره دارند .
قوله : بالانفصال : يعنى انفصال مضاف از مضاف اليه چه آنكه تنوين و نائب مناب آن علامت تمام شدن كلمه و انقطاع آن بوده در حالى كه اضافه هنرش متّصل ساختن كلمه به ما بعدش مىباشد و جمع بين ايندو ممكن نيست .
قوله : و صحّ اطلاق اسمه عليه : ضمير در « اسمه » به مضاف اليه و در « عليه » به مضاف برمىگردد .
قوله : كذا قال فى شرح الكافية : ضمير در « قال » به مصنّف برمىگردد .
قوله : مخرجا بالقيد الاخير : كلمه « مخرجا » به صيغه اسم فاعل از باب افعال و منصوب است تا حال باشد از فاعل « قال » و مقصود از « قيد اخير » صحّت اطلاق اسم مضاف اليه برمضاف مىباشد .
قوله : ممثّلا بنحو خاتم فضّة : كلمه « ممثلا » به صيغه اسم فاعل از باب تفعيل و منصوب است تا حال باشد از فاعل « قال » .
قوله : خاتم فضّة : تقدير آن خاتم من فضّة مىباشد .
قوله : ثوب قطن : تقدير آن ثوب من قطن مىباشد .
قوله : بل مكر اللّيل و النهار : آيه ( 33 ) از سوره ( سباء ) .
تقدير آن مكر فى الليل و النهار مىباشد .
قوله : ناويا لها : ضمير در « لها » به لام راجع است .
قوله : سوى ذينك : كلمه « ذينك » اشاره است به دو مورد « من » و « فى » .
قوله : غلام زيد : تقدير آن « غلام لزيد » مىباشد .
متن : « 387 »
لما سوى ذينك و اخصص أوّلا * أو أعطه التّعريف بالّذى تلا
تجزيه و تركيب
لام : حرف جارّ ، عامل ، مبنى .
ما : موصوله ، مبنى ، مجرور به « لام » ، متعلّق به « خذ » .
سوى : اسم ، مضاف ، ظرف ، متعلّق باستقرّ ، صله براى « ما » .
ذينك : اسم اشاره ، مضاف اليه براى « سوى » ، مبنى .