مقصود اينست كه در حال وقف لازم نيست هم مدّ و هم « هاء سكت » آورده شود بلكه مدّ كفايت كرده و لزومى ندارد « ها » آورده شود .
مصنّف گويد :
و كسى كه در مقام نداء « ياء » را ساكن مىآورد مىگويد :
وا عبديا و واعبدا .
شارح گويد :
مقصود اينست كه كسانى كه ياء متكلّم را كه مضاف اليه مناداى مندوب است ساكن مىخوانند در آن دو وجه جايز مىدانند مثلا در : وا عبدى مىگويند :
وا عبديا و وا عبدا .
ولى آنان كه « ياء » مزبور را مفتوح مىخوانند تنها در آن يك وجه را صحيح دانسته و آن اينست كه مىگويند :
وا عبديا .
و در مقابل ايندو كسانى كه « ياء » را حذف كرده و آخر مناداى مضاف را يا فتحه داده و يا كسره و يا بجاى « ياء » الف مىآورند در اينجا تنها « وا عبدا » را جايز مىدانند .
تتمّه كلام در مناداى مندوب
اگر بخواهيم به مضاف بياء متكلّم كلمهاى را اضافه كرده و سپس اين كلمه را مناداى مندوب قرار دهيم قاعده اينست كه « ياء متكلّم لازم بوده و حذفش جايز نيست زيرا مضاف به اين ياء كه در واقع مضاف اليه كلمه مذكور است مندوب نبوده تا بتوان مضاف اليهش كه « ياء » هست را حذف كنيم بنابراين در عبارت وا امّ ابى جايز نيست ياء را از « ابى » حذف كرده و بگوئيم : وا ام اب .
قوله : و الشكل الّذى الخ : مقصود از « شكل » حركت مىباشد .
قوله : حرفا مجانسا له : ضمير در « له » به شكل راجع است .
قوله : و ان تشاء فالمدّ كاف : منظور از « مدّ » الف مىباشد .
قوله : و من اتى بها مفتوحة : ضمير در « بها » به « ياء » راجع است .
قوله : لانّ المضاف اليها : يعنى لانّ المضاف الى الياء .