زيد حسن وجهه .
قوله : او معنا : مثال معمولى كه به ضمير موصوف معنا متّصل باشد نظير :
زيد حسن الوجه كه تقديرش حسن الوجه منه مىباشد .
قوله : فارفع بها على الفاعليّة الخ : حاصل آنچه شارح و مصنّف در اينجا آوردهاند اينست كه :
صفت يا با الف و لام بوده مانند : الحسن و يا خالى از الف و لام مىباشد مثل : حسن .
و معمول در هركدام از ايندو و از شش حال خارج نيست :
الف : آنكه معمول با الف و لام باشد مانند : الحسن الوجه و حسن الوجه .
ب : آنكه معمول اضافه شده باشد بالف و لامدار مانند : الحسن وجه الاب و حسن وجه الاب .
ج : آنكه معمول اضافه شده باشد به ضمير موصوف مانند : مررت بالرجل الحسن وجهه و برجل حسن وجهه .
د : آنكه اضافه شده باشد به مضاف به ضمير موصوف مانند : مررت بالرجل الحسن وجه غلامه و برجل حسن وجه غلامه .
ه : آنكه معمول مجرد از الف و لام بوده نه از اضافه مانند : الحسن وجه اب و حسن وجه اب .
ز : آنكه معمول از الف و لام و اضافه مجرّد باشد مانند : الحسن وجها و حسن وجها .
قوله : لكن هذا ضعيف : وجه ضعف آنست كه صفت وقتى از الف و لام مجرّد باشد شباهتش به فعل ضعيف بوده قهرا عمل نصب كردنش نيز ضعيف بوده بلكه به همان مرفوع بايد اكتفا كند .
متن : « 472 »
بها مضافا أو مجرّدا و لا * تجرر بها مع أل سما من أل خلا
تجزيه و تركيب
بها : جارّ و مجرور ، متعلّق به « اتّصل » .
مضافا : حال است از ضمير فاعلى در « اتّصل » .