قوله : و جيئ بواحد منها : ضمير در « منها » به مستثنيات راجع است .
قوله : كما لو كان وحده : ضمير در « كان » به واحد راجع است .
قوله : دون زائد عليه : ضمير در « عليه » به واحد عود مىكند .
قوله : فانصبه و ارفعه : ضمائر منصوبى در ايندو فعل به « واحد » راجع مىباشند .
قوله : حيث يقتضى ذلك : مشار اليه « ذلك » نصب و رفع مىباشد .
قوله : على ما تقدّم : يعنى در احكام مستثناء قبلا موارد نصب و رفع گفته شد .
قوله : اذا لم يكن استثناء بعضها الخ : و آن در جائى است كه مستثناى قبلى داراى معناى متعدّد يا عامّى نباشد چه آنكه شرط است مستثنا منه معناى عام يا متعدّدى داشته تا استثناء از آن صحيح باشد .
قوله : فان كان خارجا : ضمير در « كان » به مستثناء اوّل راجع است .
قوله : فما بعده كذلك : يعنى مابعد مستثناى اوّلى نيز خارج است .
قوله : و ان كان داخلا : ضمير در « كان » به مستثناء اوّل راجع است .
قوله : فان امكن الخ : بهتر اين بود كه بجاى « فان امكن » ، و ان امكن گفته شود يعنى بجاى « فاء » واو آورده شود .
قوله : قاله فى شرح الكافية : ضمير منصوبى در « قاله » به طريق دوّم راجع است .
متن : « 326 »
و استثن مجرورا به غير معربا * بما لمستثنى بإلّا نسبا
تجزيه و تركيب
واو : عاطفه .
استثن : فعل ، امر ، مفرد ، مذكّر ، حاضر ، ثلاثى مزيد ، باب استفعال ،