قوله : خلافا للكوفيّين : يعنى حكم بعدم جواز كه مصنّف متذكّر شد بنابر رأى اهل بصره مىباشد امّا كوفيّين آن را تجويز كردهاند .
قوله : و لا كان طعامك آكلا زيد : چنانچه سيبويه نيز به منع آن قائل مىباشد ولى برخى از بصريّين كه ابو على باشد آن را تجويز كرده است .
قوله : و به صرّح ابن شقير : ضمير در « به » به جواز عود مىكند .
قوله : حاكيا فيه الاتّفاق : ضمير در « فيه » به جواز برمىگردد .
قوله : و صرّح ايضا : فاعل « صرّح » ابن شقير مىباشد .
قوله : فانّه يجوز ان يلى العامل : ضمير در « فانّه » و « يلى » به معمول راجع است .
متن : « 153 »
و مضمر الشّأن اسما انوان وقع * موهم ما استبان انّه امتنع
تجزيه و تركيب
واو : به معناى استيناف .
مضمر : مضاف مفعول مقدّم براى « انو » .
الشّأن : مضاف اليه براى « مضمر » .
اسما : حال است براى « مضمر الشّأن » .
ان : از حروف شرط ، عامل ، مبنى .
وقع : فعل ماضى ، مفرد ، مذكّر ، غائب ، معلوم ، فعل شرط ، در محلّ جزم .
موهم : به صيغه اسم فاعل ، ضمير در آن فاعلش مىباشد كه به كلام العرب راجع است .
ما : موصوله ، مفعول براى « موهم » .