شارح گويد :
در اينمثال كه فاعل مصدر محذوف باشد نظر و اشكال است زيرا فاعل ايندو ضميرى بوده كه در آنها مستتر است نه آنكه محذوف باشد .
سپس مىگويد :
صورت ديگرى نيز استثناء شده و آن فاعل فعلى است كه به صيغه جمع بوده و با نون تأكيد ، تأكيد شده باشد چه آنكه در اينمورد نيز ضمير فاعلى حذف شده و ضمه باقى مانده و دلالت برمحذوف دارد مانند :
يضربنّ كه در اصل يضربون بود و بعد از تأكيد بنون ثقيله يا خفيفه واو جمعى حذف شده و ضمّه باء برآن دلالت دارد پس مىتوان گفت فاعل حذف شده .
و عنقريب شرح و بيان آن در مبحث نون تأكيد خواهد آمد .
قوله : قالوا : ضمير در « قالوا » به ادباء راجع است .
قوله : و استثنى بعضهم : يعنى بعض البصريّين .
قوله : و فيه نظر : ضمير در « فيه » به حذف فاعل در سقيا و رعيا عود مىكند .
قوله : فانّ الضّمير فيه : ضمير در « فيه » به فعل الجماعة راجع است .
قوله : و تبقى ضمّة دالّة عليه : ضمير در « عليه » به ضمير راجع است .
قوله : و ليس مستترا : ضمير در « ليس » به ضمير عود مىكند .
قوله : كما سيأتى بيانه : يعنى بيان حذف ضمير فاعلى و عدم استثنايش در فعل الجماعة .
متن : « 227 »
و جرّد الفعل اذا ما اسندا * لاثنين او جمع كفاز الشّهدا