باشد مانند فرموده حقتعالى :
و اذان من اللّه و رسوله الى النّاس يوم الحجّ الاكبر انّ اللّه برئ من المشركين و رسوله
و آگاهى و اعلامى است از حقتعالى و رسولش در روز حجّ اكبر بمردمان كه خداوند و رسولش از مشركين بىزار مىباشند .
شاهد در « رسوله » است كه مرفوعا براسم انّ يعنى « اللّه » عطف شده و قبل از آن لفظ « اذان » كه به معناى علم است واقع شده .
سپس شارح مىگويد :
همانطورى كه مصنّف گفته حكم « انّ » در ليت و لعلّ و كانّ نمىباشد در نتيجه براسم اينحروفف منحصرا مىبايد منصوبا عطف گردد و مطلقا بالرّفع جايز نيست نه قبل از خبر و نه بعد از آن ولى در عين حال فرّاء نحوى در صورتى كه معطوف بعد از خبر بيايد رفعش را اجازه داده است .
قوله : و الحقت بانّ المسكورة فيما ذكر : مقصود از « ما ذكر » عطف باسم اينحروف مرفوعا مىباشد .
قوله : و اذان من اللّه و رسوله : آيه ( 3 ) از سوره توبه .
قوله : و اجازه الفرّاء بعده : ضمير در « اجازه » به رفع راجع بوده و ضمير مجرورى در « بعده » به خبر برمىگردد .
متن : « 190 »
و خفّفت انّ فقلّ العمل * و تلزم اللّام اذا ما تهمل
تجزيه و تركيب
واو : عاطفه .
خفّفت : فعل ، ماضى ، مجهول ، از باب تفعيل .
انّ : نائب فاعل براى « خفّفت » .