سپس مىفرماين :
تحقق اكراه به اين است كه شخصى كه داراى قدرت بوده بهريك از فالع يا مفعول عمل نامشروع زنا را تكليف كرده و اظهار كند در صورت سرپيچى و ترك آن در حقّشان فعل و عملى را انجام مىدهد كه آنفعل يا در نفش ايشان ضرر ايجاد كرده و يا نسبت به كسى كه جارى مجراى خود ايشان است همچون پدر و مادر و فرزند ضررى است مشروط باينكه در حقّش انجام فعل مزبور مظنون باشد چنانچه تحقيق آن را در كتاب طلاق نمودهايم .
قوله : كونه مختارا : ضمير در [ كونه ] به مولج راجعست .
قوله : فلو اكراه على الزّنا : ضمير نائب فاعلى در [ اكره ] به مولج راجع است .
قوله : لم يحدّ : ضمير نائب فاعلى به مولج برمىگردد .
قوله : ما توعّد به : ضمير فاعلى در [ توعّد ] به [ القادر ] راجع است و ضمير در [ به ] به ماء موصوله عود مىكند .
قوله : لو لم يفعل : ضمير در [ لم يفعل ] به مكره و ( به صيغه اسم مفعول ) راجعست .
قوله : فى نفسه : ضمير مجرورى به [ مكره ] راجعست .
قوله : او من يجرى مجراه : ضمير در [ مجراه ] به مكره راجعست
متن :
فهذه جملة قيود التعريف و مع ذلك فيرد عليه أمور .
الأول : أنه لم يقيد المولج بكونه ذكرا فيدخل فيه إيلاج الخنثى قدر حشفته إلخ مع أن الزنا لا يتحقق فيه بذلك ، لاحتمال زيادته ، كما لا يتحقق به الغسل ، فلا بد من التقييد بالذكر ليخرج الخنثى .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 23
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣