ديگر از باب اينكه اخوه و اخوهزاده هستند از ميّت ارث مىبرند لازم است هركدام كه درجه و مرتبهاش به ميّت نزديكتر است مقدم بوده و آن كس كه از اين حيث ابعد مىباشد مؤخر و ممنوع از ارث بردن گردد همانطورى كه با بودن پدر به جدّ قريب و با جدّ قريب نوبت بجدّ بعيد نمىرسد .
پس تفاوت دو وارث از حيث در جه اعتبار سبب را اسقاط و بى مورد قرار مىدهد .
قوله : و انّما يمنع الجدّ بالرفع الادنى : كلمه [ الادنى ] صفت است براى [ الجدّ ] و لفظ [ بالرّفع ] اشاره است به اينكه [ الجدّ ] فاعل است براى [ يمنع ] .
قوله : و ان كانا للامّ : ضمير تثنيه به جدّ و جدّه راجعست .
قوله : الجدّ بالنصب الاعلى : كلمه [ الاعلى ] صفت است براى [ الجدّ ] و لفظ [ بالنصب ] اشاره است به اينكه [ الجدّ ] مفعول است براى [ يمنع ] .
قوله : و ان كان للاب : ضمير در [ كان ] به جدّ اعلى راجعست .
قوله : دون اولاد الاخوة مطلقا : چه ابوينى بوده و چه امّى باشند .
قوله : من فوقها : ضمير مؤنث به [ طبقه ] راجعست .
قوله : و لا يمنعهم الاخوه : ضمير جميع در [ لا يمنعهم ] باجداد عود مىكند .
قوله : و يمنع الاخ و ان كان للام : ضمير در [ كان ] به اخ راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 40
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٠