قوله : و مثله الاخت : ضمير در [ مثله ] به اخ راجعست .
قوله : و ان كان للابوين : ضمير در [ كان ] به ابن الاخ بر ميگردد .
قوله : لانهما جهة واحدة : ضمير در [ لانّهما ] به اخ و ابن الاخ راجع است .
قوله : يمنع الاقرب منها الابعد : ضمير در [ منها ] به جهة واحدة عود مىكند .
قوله : يمنع كلّ اقرب بمرتبة و ان كان للام الابعد : ضمير در [ كان ] به كلّ اقرب راجع بوده و كلمه [ الابعد ] منصوب است تا مفعول براى [ يمنع ] باشد .
قوله : و الباقى لابن الاخ للابوين كابيه : ضمير در [ كابيه ] به ابن الاخ راجع است يعنى همانطوريكه پدر ابن الاخ اگر با برادر مادرى ميّت اجتماع مىكرد حكمش اين بود كه باقيمانده بعد از سدس به وى تعلّق مىداشت .
قوله : و كذا الحكم فى الاولاد المترتبين : مثلا برادرزاده مادرى با فرزند برادرزاده ابوينى اجتماع نمايد حكم اين است كه برادرزاده مانع از فرزند برادرزاده نمىگردد .
قوله : به اجتماع السببين : مقصود از [ سببين ] امّى و ابى مىباشد
قوله : و يضعّف الخ : ضمير نائب فاعلى بقول فضل بن شاذان راجع است .
متن :
العاشرة الزوج و الزوجة مع الإخوة و أولادهم و الأجداد مطلقا يأخذان نصيبهما الأعلى و هو النصف و الربع ، و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 41
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١