قوله : من الشك فى ارتفاع حدثه : دليل است براى احتمال فساد نماز .
قوله : لاحتمال الوحدة : يعنى ممكن است ايشان متّحد بوده و متعدّد به حساب نيايند .
قوله : فيستصحب المانع : مقصود از [ مانع ] حديث مىباشد .
قوله : او تولّى طهارته : ضمير در [ تولّى ] به الآخر و در [ طهارته ] به ممتنع بر مىگردد .
قوله : ففى الاجزاء نظر : يعنى در فرض مزبور معلوم نيست نمازى را كه خوانده مجزى و كافى باشد .
قوله : من الشك المذكور : يعنى ممكن است متحد باشند در نتيجه وضوء بر هردو لازم بوده و بالمآل اگر يكى تنها وضوء گرفت و ديگرى امتناع ورزيد و بحسب فرض متوضّى بتواند وى را بر آن اجبار كرده ولى اقدام بر آن ننمايد بگوئيم حدث در وى نيز باقى بوده و استصحاب آن تا رفع مانع مقتضى است نماز خوانده شده واجد شرط نبوده و بدينترتيب باطل و غير مجزى است .
قوله : و كذا القول لو امتنع من الصلاة : يعنى هردو مثلا وضوء گرفتند ولى يكى از آن دو از خواندن نماز امتناع ورزيد و ديگرى اگر بتواند وى را اجبار كند و بر آن اقدام نكند معلوم نيست نمازى را كه خوانده مجزى و مبرء ذمّه باشد .
قوله : حكم نفسه فى ذلك : يعنى در باب عبادات ، بنابراين شارح ( ره ) مىفرماين هركدام مستقلّ بوده و اينطور نيست اگر يكى از انجام وضوء يا گذاردن نماز امتنع ورزيد وضوء و يا نماز ديگرى كه به آنها
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 248
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٨