خروج زوج بواسطه دليل از تحت اصل مزبور موجب آن نيست كه زن را نيز در اين حكم بوى ملحق كنيم زيرا اين الحاق قياس است و طائفه اماميّه از عمل به آن فرارى هستند .
قوله : مع خلوهما من الموانع : ضمير تثنيه به زوجان راجعست و مراد از [ موانع ] موانع ارثى از قبيل قتل ، رقّيت و كفر و امثال اينها است كه قبلا تشريح شد .
قوله : فانّه لا يرثها و لا ترثه : ضمير در [ فانّه ] به مريض راجعست چنانچه ضمير فاعلى در [ لا يرثها ] و ضمير مفعولى در [ لا ترثه ] نيز به آن عود مىكند و ضمير مفعولى در [ لا يرثها ] و ضمير فاعلى در [ لا ترثه ] به زوجه بر مىگردد .
قوله : الّا ان يدخل : ضمير در [ يدخل ] به مريض راجع است يعنى شخص مريض اگر پس از عقد ازدواج با همسرش دخول نمود اگر چه با همان مرض از دنيا برود توارث بين او و همسرش محقّق است .
قوله : او يبرء من مرضه : يعنى مريض پيش از دخول از مرضش بهبودى حاصل كند و از دنيا برود باز توارث بين او همسرشثابت مىباشد .
قوله : فيتوارثان بعده : يعنى بعد البرء .
قوله : و ان مات قبل الدّخول : ضمير در [ مات ] به مريض راجع است .
قوله : و ان يدخل : يعنى لم يدخل الزوج بالمريضة .
قوله : و تخلّفه فى الزّوج : ضمير در [ تخلّفه ] به اصل راجعست .
قوله : لدليل خارج : مقصود دليل روائى است مانند حديث
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 131
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣١