تنبيه
اينكه گفته شد تناول طعام از سفرهاى كه بر سر آن شرب مسكرات يا انجام محرّمات مىشود حرام است در آن فرقى نيست كه مسكر را از ابتداء در سفره گذارده باشند و نيز فعل محرّمات از همان به دو تشكيل مجلس واقع شود يا دراستدامه آن و در بين چنين واقع شود لذا اگر هرگاه محرّم و معصيتى واقع شد ولو در اثناء باشد بر شخص واجب است از آنجا برخيزد چنانچه اگر از ابتداء مجلس معصيت و گناه واقع باشد شركت در آن نامشروع و غير جايز بوده و تناول طعام حرام است .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
از نظر ما اقوى اينستكه هركدام از اكل و جلوس بر سر سفره حرامى عليحده و مستقلّ بوده اگر چه از يكديگر جدا و منهاض مىباشند .
قوله : يعصى اللّه به : يعنى به نفس خوردن طعام خداوند عصيان مىشود مثل شراب خوردن و تناول محرّمات و ممكنست بگوئيم :
مقصود طعامى است كه شخص را به معصيت و گناه مىكشاند .
قوله : او عليه : يعنى معصيت بر سر ان واقع مىشود و مقصود سفرهاى است كه در وقت طعام خوردن از آن محرّمات نيز انجام مىشود
قوله : و لا ريب انه احوط : ضمير در [ انّه ] بتحريم ابن ادريس راجع است .
قوله : مع تجويزه التأثير به : كلمه [ تجويزه ] يعنى احتماله و ضمير آن به قيامكننده راجع بوده و ضمير در [ به ] به قيام بر مىگردد .
قوله : و اجتماع باقى الشرائط : يعنى شرائط امر بمعروف و نهى از منكر .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 422
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٢٢