و الأقوى : أن كل واحد من الأكل منها و الجلوس عليها محرم برأسه و إن انفك عن الآخر .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
ابن ادريس عليه الرحمه تناول طعامى كه به واسطهاش عصيان حقتعالى مىشود يا خوردن طعام از سفرهاى كه بر آن معصيت حق جلّت عظمته مىشود را حرام نموده .
و بدن ترديد اين حكم مطابق با احتياط است .
سپس مىفرماين :
و امّا نهى از منكر بواسطه قيام از سر سفره در صورتى استكه شخص با اين فعل احتمال تأثير داده و نيز شرائط ديگر نهى از منكر وجود داشته باشد .
البته وجوب برخاستن از اين حيث نيكو و پسنديده است ولى در عين حال اثبات اين حكم بطور مطلق مشكل است و نمىتوان بدون قيد و شرط و وجود تمام شرائط نهى از منكر آن را واجب دانست چه آنكه وجوب انكار از منكر حتى بدون وجود شرائط قابل التزام نبوده و كلام صحيحى نمىباشد از اينرو مىتوان گفت مطلقا تناول طعام از سر سفره مزبور حرام نبوده بلكه تنها در صورتى مىتوان حكم بحرمتش نمود كه تمام شرائط نهى از منكر منجمله احتمال تأثير حاصل باشند .
و امّا اينكه باقى محرّمات را بتوا به شرب مسكرات ملحق نمود چنانچه مرحوم علامه مرتكب آن شدهاند بايد بگوئيم :
اين الحاق غير منصوص بمنصوص بوده و از مصاديق قياس شمرده مىشود كه ما به آن قائل نيستيم .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 421
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٢١