كند تا بواسطهاش نموّ و رشد پيدا نمايد چنانچه معناى جلّال در غير ماهى از ساير حيوانات همين است .
و حاصل آنكه اين حيوان خوردنش حرام است مگر آنكه استبراء شود و معناى استبراء طبق فرموده مرحوم مصنف در اينجا آنست كه :
ماهى جلّال را براى مدت يكشبانه روز در آب پاك محصور كرده و علف پاكيزه و طاهر به آن دهند و على الاقوى شرط است علف ياد شده از مطلق نجاست پاك باشد چه نجاست عينى و اصلى وجه وصفى و عرفى
مدرك اين حكم روايتى است از حضرت ثامن الحجج عليه الصّلوة و السّلام كه به سند ضعيفى نقل و حكايت شده است .
مرحوم مصنف در كتاب دروس فرمودهاند :
ماهى جلّال را از ابتداء روز تا شب لازمست استبراء كنند .
سپس روايت مشاراليها را نقل نموده و مضمون آن را كه يكشبانه روز بوده اولى قرار داده است .
و مدرك يكروز بدون شب چنانچه در كتاب دروس به آن اشاره فرموده روايت قاسم بن محمّد جوهرى استكه آن نيز همچون روايت نامبرده ضعيف مىباشد با اين فرق كه مضمون و مفاد روايت اوّلى مشهور بوده مضافا به اينكه با يقين بحصول برائت ذمّه نيز مناسب بوده و با استصحاب حكم تحريم تا علم به ثبوت مزيل پيدا شود موافق و مطابق مىباشد .
سپس مىفرماين :
و اگر اجماع بر عدم اعتبار امر ديگرى غير از استبراء مزبور در تحصيل آن وجود نمىداشت هرگز نمىتوانستيم استبراء را قاطع تحريم و مزيل آن قرار دهيم زيرا همانطورى كه گفته شد دليل آن ضعيف است يعنى خبر
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 190
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٠