رضوى سلام اللّه عليه ولى اجماع آن را تقويت كرده و حكم مزبور را تثبيت مىنمايد .
قوله : و هو الذى اغتذى العذرة محضا : ضمير [ هو ] به جلّال عود مىكند .
قوله : حتّى نما بها : ضمير فاعلى در [ نمى ] به سمك راجع بوده و ضمير مجرورى در [ بها ] به عذره عود مىنمايد .
قوله : كغيره : يعنى كغير سمك .
قوله : حتّى استبرء : ضمير نائب فاعلى بسمك راجعست .
قوله : بان يطعمه علفا طاهرا : ضمير فاعلى در [ يطعمه ] به مستبرء و ضمير مفعولى به سمك عود مىكند .
قوله : مطلقا : يعنى مطلقا بايد طاهر باشد نه نجاست اصلى داشته و از اعيان نجسه بوده و نه آلوده به نجاست عرضى باشد و باصطلاح متنجّس خوانده شود .
قوله : روى ذلك عن الرّضا عليه السلام : مشاراليه [ ذلك ] استبراء به مدت يكشبانه روز مىباشد .
مؤلّف گويد :
روايت مشاراليها را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 16 ) ص ( 357 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب ، از حسين بن محمّد ، از سيارى ، از احمد بن فضل ، از يونس ، از مولانا الرّضا عليه السّلام فى السّمك الجلّال أنّه سئله عنه ؟
فقال : ينتظر به يوما و ليلة .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 191
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩١