از مرحوم شيخ الطّائفه در كتاب استبصار ظاهر مىشود كه ايشان از صيد مجوس منع نموده مگر آنكه مسلمانى ماهى را زنده از وى بگيرد چه آنكه ايشان اخبار وارد در اين باب را بر چنين معنائى حمل فرمودهاند و از مرحوم مفيد و ابن زهره ( رهما ) اينطور بر مىآيد كه از صيد غير مسلم مطلقا منع نمودهاند چه مسلمان آن را مشاهده كرده و چه مشاهده نكند و دليل اين رأى را يا اشتراط اسلام در مذكّى دانستهاند كه صيد ماهى نيز از مصاديق تذكيه بوده لاجرم مذكّى آن بايد مسلمان باشد و يا به جهت مضمونى كه در برخى از اخبار آمده و اخذ مسلمان از غير مسلمين را شرط نموده و حكم نموده به اينكه بايد مسلمان ماهى را زنده از كافر بگيرد چه آنكه اخراج ماهى از آب بوسيله غير مسلمان بمنزله اين استكه ماهى خود از آب به بيرون آن بپرد و همانطوريكه در اينجا بايد مسلمان ماهى زنده بگيرد و سپس در خارج آب جان دهد در مورد بحث نيز لازمست مسلمان ماهى بيرون آورده شده از آب بوسيله غير مسلمان را از وى گرفته و در خارج آب ماهى بميرد .
شارح ( ره ) سپس مىفرماين :
ولى مذهب و رأى صواب همان قول اوّل است .
سپس مىافزايند :
و اينكه شرط است ماهى پس از اخراج از آب و در روى خاك واقع شدن بايد داراى حيات مستقرّ باشد تحقيقش همان است كه در ذبائح گفته شد و مرحوم مصنف در كتاب دروس با اينكه در ذبائح مايل به عدم اشتراط آن هستند مع ذلك آن را در اينجا بطور جزم شرط و معتبر دانستهاند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 139
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٩