و نيز اگر در بيع مدّت ذكر شود همچون كتابت بايد مضبوط و مشخّص باشد .
ولى معذلك بيع نيست زيرا در احكام با بيع مخالف بوده و از طرف ديگر خيلى بعيد است كه شخص مالك نفس خويش بشود
در نتيجه اگر مولى قصدش اين باشد كه نفس عبد را به خودش در قبال ثمن مدّتدار بفروشد اينمعامله صحيح نيست اگر چه نتيجه و ثمرهاش همان كتابت مىباشد .
قوله : و ليست بيعا : ضمير در [ ليست ] بكتابت راجعست .
قوله : للعبد من نفسه : كلمه [ من ] به معناى [ الى ] بوده و ضمير در [ نفسه ] به عبد راجع است .
قوله : و ان اشبهته : ضمير فاعلى به كتابت و ضمير مفعولى به بيع راجعست .
قوله : على تقدير ذكره فى البيع : ضمير در [ ذكره ] به اجل راجع است .
قوله : لمخالفتها له : ضمير در [ لمخالفتها ] به كتابت و در [ له ] به بيع راجع است .
قوله : فلو باعه نفسه الخ : ضمير فاعلى در [ باعه ] بمولى و ضمير مفعولى بعبد راجع بوده و تقدير [ نفسه ] الى نفسه مىباشد و اين جمله متفرّع است بر [ و لبعد ملك الانسان نفسه ] .
متن :
( و لا عتقا بصفة ) و هي شرط عوض معلوم على المملوك
في أجل مضبوط . و هو وفاق ، خلافا لبعض العامة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 74
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٤