تعلّق به من داشته باشد .
قوله : كامّه : يعنى كامّ الولد .
قوله : مع علمها : يعنى علم كنيز به زنا .
قوله : لعدم لحوقه بها : ضمير در [ لحوقه ] بمولود و در [ بها ] به كنيز راجعست .
قوله : و المصنّف فى الدّروس قيّده بكونه من مملوك المدبّر : ضمير منصوبى در [ قيّده ] به الحاق ولد بكنيز راجع بوده و ضمير در [ بكونه ] به ولد راجعست .
قوله : فلو كان من غيره : ضمير در [ كان ] به مملوك و در [ غيره ] به مدبّر ( به صيغه اسم فاعل ) راجعست .
قوله : لم يكن مدبّرا : ضمير در [ لم يكن ] به ولد راجعست .
قوله : فى لحوق اولادها بها : ضمائر مؤنث بكنيز راجعست .
قوله : حيث يكونون ارقاء : يعنى لحوق در جائيست كه اولاد كنيز رقّ باشند و اين احتراز است از فرضى كه اولاد از آن مولى بوده كه حرّ مىباشند و مشمول اين حكم ديگر نيستند .
قوله : اشتراط الحاقهم بها : ضمير جمع در [ الحاقهم ] به اولاد راجع بوده و ضمير مجرورى در [ بها ] به كنيز عائد است .
قوله : و بضمّها فسكونها : ضمير مؤنّث در [ بضمّها ] به واو و در [ فسكونها ] به لام عائد است .
متن :
و يجوز وطء المدبرة و لا يكون رجوعا
( و لو حملت من سيدها صارت أم ولد ) و لم يبطل التدبير ( فتعتق ) بعد موته ( من الثلث ) بسبب التدبير
( فإن فضلت ) قيمتها عن الثلث
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 31
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١