خود را بما رسانده و از بلد كفرنشين فرار كرده ولى در عين حال آزاد نمىشود .
لازم بتوضيح است وقتى عبد مالك نفس خود شد و محكوم به حرّيت گشت مىتواند مولايش را كه هنوز بكفر باقى است رقّ خود نمايد در نتيجه امر مولويّت منعكس مىشود .
قوله : خارجا منها قبله : ضمير در [ منها ] به دار الحرب و در [ قبله ] به مولى راجعست .
قوله : للخبر : خبر مشاراليه را مرحوم صاحب وسائل در ج 11 ص 89 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش ، از صفّار ، از ابراهيم بن هاشم ، از نوفلى ، از سكونى ، از جعفر ، از پدرش از آباء گرامش عليهم السّلام :
انّ النّبى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم حيث حاصر اهل الطّائف قال :
ايّما عبد خرج الينا قبل مولاه فهو حرّ و ايّما عبد خرج الينا بعد مولاه فهو عبد .
قوله : ملك الكافر له : ضمير در [ له ] به مملوك راجعست .
قوله : غايته : يعنى غايت اسلام مملوك .
قوله : انّه يجبر على بيعه : ضمير در [ انّه ] بكافر راجعست .
قوله : انّما يملك نفسه بالقهر لسيّده : ضمير در [ يملك ] و [ لسيّده ] به مملوك راجعست .
قوله : و لا يتحقّق ثمّ الّا بالخروج الينا قبله : ضمير در [ لا يتحقّق ] به ملكيّته لنفسه راجع بوده و مشاراليه [ ثمّ ] دار الحرب مىباشد و ضمير در [ قبله ] به مولى راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 306
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠٦