كه زن و شوهر حدود و حقوق اللّه را در حق يكديگر اجراء نكنند ديگر باكى نيست كه زن فديه داده و خود را رها سازد .
قوله : لو اتت بفاحشة : ضمير در [ اتت ] به زوجه راجع است .
قوله : ما يوجب الحدّ مطلقا : يعنى چه زنا بوده و چه غير آن باشد .
قوله : و قيل كلّ معصية : چه حدّآور بوده و چه چنين نباشد .
قوله : جاز عضلها : يعنى عضل الزّوج الزّوجة ، بنابراين اضافه [ عضل ] به ضمير زوجه از قبيل اضافه مصدر به مفعول بوده و ضمير فاعلى آن به زوج راجع است .
قوله : و هو منعها عن بعض حقوقها : ضمير [ هو ] به [ عضل ] و ضمير مؤنّث در [ منعها ] و [ حقوقها ] به [ زوجه ] راجع است .
قوله : او جميعها : يعنى او جميع الحقوق :
قوله : من غيران يفارقها : يعنى بدون اينكه شوهر طلاقش دهد ، بنابراين ضمير فاعلى در [ يفارقها ] به [ زوج ] و ضمير مفعولى به [ زوجه ] راجع است .
قوله : لتفتدى نفسها : ضميردر [ تفتدى ] به [ زوجه ] راجع است چنانچه ضمير در [ نفسها ] نيز همينطور مىباشد و معناى اين عبارت چنين است : تا زن نفس خود را از تحت سلطه حباله مرد رها نمايد .
قوله : لقوله تعالى : و لا تعضلوهنّ الخ : سوره نساء آيه 19 .
قوله : و لانّها اذا زنت لم يؤمن الخ : ضمير در [ زنت ] به [ زوجه ] راجع بوده و اين عبارت اشاره است بدليل دوّم براى جواز عضل .
قوله : من ان تلحق به ولدا : ضمير در [ تلحق ] به [ زوجه ] و در [ به ] به [ زوج ] راجع است .
قوله : من غيره : يعنى من غير الزّوج و اين كلمه متعلّق است به [ استقرّ ] و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 283
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٣