نفقه واجب مىباشد .
سپس اين قائل در تقريب استدلال فرموده است :
خداوند متعال بر وارث نفقه مورّث را واجب نموده و علّتش اينست كه چون وارث است و اين علّت چون از طرفين ثابت است زيرا هردو وارث يكديگر مىباشند لاجرم بر مورّث نيز نفقه وارث لازم و واجبست نه مستحب .
سپس مىفرماين :
در وجوب انفاق فرقى نيست بين آنكه منفق مؤنث بوده يا مذكر باشد چنانچه صغير يا كبير بوده باشد بينشان فرقى نمىباشد زيرا عموم دليل مقتضى چنين حكمى مىباشد .
قوله : و اولادهم : ضمير جمع به [ اخوه و اخوت ] راجع است .
قوله : فى الوارث منهم : ضمير جمع به [ اقارب ] عود مىكند .
قوله : و قيل يجب النفقة : قائل اينقول مرحوم شيخ طوسى است .
قوله : لقوله تعالى و على الوارث الخ : سوره بقره آيه 233 .
قوله : ثبت من الطرفين : فاعل [ ثبت ] ضميرى است كه به وجوب انفاق راجع بوده و مقصود از طرفين وارث و موّرث مىباشد .
قوله : لتساويهما فيه : ضمير تثنيه به طرفى راجع بوده و ضمير در [ فيه ] به ارث راجع است .
متن :
و إنما يجب الإنفاق على الفقير العاجز عن التكسب
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 448
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٨