صورتى كه زن به عدم تمكن شوهر از نفقه مطلع شده اگر شك در بقاء و عدم آن بنمائيم استصحاب بقاء مقتضى استكه لزوم باقى باشد و از اين گذشته عموم آيه شريفه [ و ان كان ذو عسرة ، فنظرة الى ميسرة ] يعنى و اگر بدهكار تنگدست بود او را مهلت دهيد تا متمكن شود شامل مورد بحث نيز شده و بدين ترتيب زن كه طلبكار نفقه از شوهر است وظيفهاش صبر كردن و تحمل نمودن است تا اينكه براى مرد تمكن و استغناء حاصل شود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
از نظر ما اجود و رأى پسنديده قول دوم مىباشد .
ناگفته نماند كه دو قول ياد شده اختصاص به صورتى ندارد كه شوهر از ابتداء عقد متمكن نباشد بلكه در فرضى كه فقر و عجز از نفقه بعدا عارض شود نيز اختلاف ياد شده بين فقهاء وجود داشته و در اين صورت نيز دو قول مزبور وجود دارد و بهرتقدير در مقابل مشهور كه تمكن از نفقه را شرط در صحت نكاح نمىدانند برخى از فقهاء به شرط بودن آن قائل شده و فرمودهاند :
تمكن از نفقه همچون اسلام شرط در صحت نكاح است زيرا [ كفائة ] مرتكب از اسلام و تمكن از نفقه يا از آن دو و ايمان مىباشد از اينرو همانطوريكه بدون تحقق اسلام و ايمان نكاح باطلست در صورت نبودن تمكن نيز عقد صحيح نمىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
از نظر ما اقوى اين است كه تمكن شرط نيست نه ابتداء و نه استدامة در نتيجه اگر مرد از ابتداء فقير و تنگدست بوده و بر پرداخت
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 227
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٧