قوله : و يبطل الباقى : يعنى باقيمانده از امور وصيّت شده .
قوله : و المراد بالاوّل الخ : كلمه [ المراد ] مبتداء بوده و [ الذى ] خبر آنست .
قوله : قدّمه الموصى : ضمير منصوبى به [ الذى ] راجعست
قوله : و لم يعقّبه بما ينافيه : ضمير فاعلى در [ يعقّبه ] به موصى و ضمير مفعولى آن به [ الاول ] راجعست و ضمير فاعلى در [ ينافيه ] بماء موصوله در [ بما ] و ضمير مفعولى آن به [ الاول ] عود مىكند .
مؤلف گويد :
مورديكه موصى ابتداء به چيزى وصيّت نموده و پس از آن بدنبالش امريكه با آن منافى نيست بياورد مثالش چنين است :
موصى وصيّت نمود كه پس از مرگ من بزيد 1000 تومان داده و به عمرو فلان فرش را .
و مورديكه امر بعدى با قبلى منافات داشته باشد مثل اينكه بگويد :
پس از مرگ من فلان فرش را بزيد داده و به عمرو نيز همان فرش را بدهيد .
كه در اين صورت امر دوم چون مبطل وصيّت اول است ازاينرو فقط امر دوم معتبر و صحيح است و وصيّت همانطورى كه اشاره شد نسبت بامر اوّل باطل است .
قوله : سواء عطف عليه الثانى بثم : ضمير در [ عليه ] به اول راجعست مثل اينكه بگويد :
اعطوا لزيد البساط ثم لعمرو الف تومان .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 363
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦٣