حال پس از اينكه بحسب فرض گفتيم مدعاى وى از اجرت المثل كمتر بوده و خود قبول دارد بيش از آن استحقاق نداشته و ذمّه مالك از مبلغ زائد بر آن برى مىباشد لاجرم همان ادعايش ثابت شده و مالك موظف بپرداختن آن مىباشد .
قوله : و ان كان ما يدعيه العامل : ضمير مستتر در [ كان ] به اقل راجعست .
قوله : فلاعترافه بعدم استحقاقه : ضمير در [ اعترافه ] و [ استحقاقه ] به عامل راجعست .
قوله : و براءة ذمة المالك منه : ضمير در [ منه ] به [ زائد ] راجعست .
قوله : و الحال انهما معترفان بانّ عمله بجعل فى الجمله : ضمير در [ انّهما ] به عامل و مالك و در [ عمله ] به عامل راجع بوده و كلمه [ باء ] در [ بجعل ] به معناى مقابله است .
قوله : و انّه عمل محترم : ضمير در [ انّه ] به عمل عامل راجع است .
قوله : فيثبت له الاجرة : ضمير در [ له ] به عامل راجع است .
قوله : ان لم ينتف بعضها بانكاره : ضمير در [ بعضها ] به اجرة و در [ انكاره ] به مالك عود مىكند .
( إلا أن يزيد ما ادعاه المالك ) عن أجرة المثل فتثبت الزيادة ، لاعترافه باستحقاق العامل إياها ، و العامل لا ينكرها .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 153
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٣