و قيمت آن به حال قيام در زمين كه اجرتش را به مالك زمين بدهند مىباشد .
سپس مىفرماين :
اگر درخت مال صاحب زمين باشد و بر عامل شرط كرده كه آنها را در مقابل حصه بكارد قطعا اشجار كاشتهشده مال مالك بوده منتهى اجرة المثل عامل را بابت كاشتن درختان و اعمال ديگرى كه انجام داده بايد بوى بپردازد .
قوله : و لصاحب الارض قلعه : ضمير در [ قلعه ] به غرس راجع است .
قوله : و له الاجرة : ضمير در [ له ] به صاحب ارض عود مىكند .
قوله : لطول بقائه فيها : ضمير در [ بقائه ] به غرس و در [ فيها ] به زمين عود مىكند .
قوله : ضمن ارشه : ضمير فاعلى در [ ضمن ] به صاحب ارض راجع بوده و ضمير در [ ارشه ] به نقص عود مىكند .
قوله : و هو تفاوت الخ : ضمير [ هو ] بارش راجعست .
قوله : ما بين قيمته مقلوعا : ضمير در [ قيمته ] بغرس راجع است .
قوله : بالاجرة : يعنى فى مقابل الاجرة .
قوله : و قد شرط على العامل غرسه و عمله : كلمه [ واو ] حاليّه بوده و ضمير مستتر در [ شرط ] به مالك عود نموده و ضميرهاى در [ غرسه ] و [ عمله ] به غرس به معناى مغروس راجع مىباشند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 368
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦٨