به غير تفريط فلا تكون مستحقة عنده ، و لا يناقض قوله البينة ،
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
س : اگر ودعى از بودن وديعه نزدش انكار نمود قسم بخورد و حق بجانب او داده مىشود .
البته اگر قبل از قسم خوردن وى مالك بينه بياورد ودعى ضامن مىشود مگر آنكه جوابى را كه ودعى در قبال ادعاء مالك ميدهد اين باشد كه تو در نزد من چيزى نداشته و استحقاق هيچگونه حقى ندارى يا نظير اين الفاظ .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اما دليل اين حكم كه اگر انكار وديعه را نمود با خوردن قسم قولش مقبول و مسموع است آن است كه وى منكر مىباشد و اصل برائت مقتضى است كه چيزى در عهده و ذمهاش نباشد .
و اما دليل ضمان ودعى بفرضى كه مالك قبل از قسم خوردن وى اقامه بينه كند آن است كه بعد از شهادت شاهد بوجود وديعه نزد او ثابت مىشود كه وى بنفس انكار شخصى متعدى و متجاوز است ازاينرو يد امانى او به عدوان مبدل مىگردد قهرا ضمان بعهدهاش مىآيد .
و اما در صورتى كه جوابش اين باشد كه مالك چيزى نزد وى اصلا ندارد يا مثلا بگويد نزد من وديعهاى كه بتواند مرا ملزم به ردّ آن يا به ردّ عوض آن كند ندارد گفتيم ضمان بواسطه اين انكار ثابت نمىشود اگرچه شاهد شهادت دهد كه وديعه نزد وى بوده است دليل اين حكم آن است كه وى در اين فرض حكم مدعى تلف را
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 199
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٩