وسيله مزبور از نظر مكان وديعه و زمان آن نيز بايد مراعات شود چه آنكه شارع مقدس براى آن حدى معيّن نفرموده و قاعده در اين موارد كه شرع انور ضابطهاى و حدى تعيين نكرده آن است كه مىبايد به عرف و عادت رجوع نمود .
قوله : و يحفظ الوديعة : فاعل در [ يحفظ ] ضميرى است كه بودعى راجعست .
قوله : بما جرت العادة به : ضمير در [ به ] به ماء موصوله راجع بوده و مقصود از كلمه [ ما جرت الخ ] آنچه مرسوم و معمول است مىباشد .
قوله : فى مكان الوديعة الخ : يعنى اسباب حفاظت وديعه به حسب مكان بايد مراعات شود چه آنكه وسيله حفاظت از وديعه در خانه با آلت نگهدارى در غير آن مثلا متفاوت مىباشد چنانچه وسيله صيانت و نگهدارى از وديعه در شب با آلت نگهدارى آن در روز قطعا فرق دارد ازاينرو رعايت زمان وديعه نيز رعايتش بر ودعى لازم و فرض است .
قوله : زمانها : يعنى زمان وديعه .
قوله : لان الشارع لم يحد لها حدّا : ضمير در [ لها ] به وديعه راجع است .
قوله : فيرجع الى العادة : مقصود از [ عادت ] عرف - مردم است .
متن :
كالثوب ، و النقد في الصندوق المقفل ، أو الموضوع في بيت محرز عن الغير ، و الدابة في الإصطبل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 163
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٣