لأنه وفاء دين و الأقوى الأول ، لأنه عقد لازم فلا بد له من إيجاب و قبول لفظين صريحين متطابقين عربيين ، فعلى ما اختاره من اشتراطه يعتبر فيه ما يعتبر في العقود اللازمة و على القول الآخر .
قبول و احكام آن
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
پس از اجراء صيغه ايجاب بر مستحق مال يعنى مضمون له واجب است ايجاب را قبول كند يعنى بگويد قبلت ، يا الفاظى مشابه با آن .
ولى برخى از فقهاء فرمودهاند :
مجرد رضايتش كفايت كرده و نيازى بقبول لفظى نيست .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اين قائل اين است كه حق طلبكار بعد از تحقق ضمان از ذمّه بدهكار بذمّه ضامن منتقل مىشود و چون مردم در خوش - معامله بودنن و خلاف آن با هم مختلف بوده ، برخى مال مردم را به سهولت پرداخته و دستهاى چنين نمىباشند لاجرم رضايت صاحب حق به اين انتقال شرط مىباشد منتهى لازم نيست آن را به لفظ آورده و الفاظى همچون قبلت و رضيت تو اشباه آن را بگويد و اگر شك هم در اعتبار قبول لفظى بنمائيم با اصالةعدم الاعتبار آن را