باقى مواضع كاروانسرا مختص به صاحبان بيوت باشد و جماعتى از فقهاء نيز همين رأى را اختيار فرمودهاند و دليل بر اين فتوى اينست كه :
صاحبان بيوت و طبقه پائين با صاحبان غرفهها در مسلك به طور مشترك تصرف داشته ولى در باقى مواضع به طور انفراد متصرف هستند از اينرو بايد مسلك بين هردو دسته مشترك بوده و باقى مواضع از آن صاحبان بيوت باشد .
سپس مرحوم مصنف در همين كتاب ( يعنى كتاب دروس ) احتمال دادهاند كه متنازعين در جميع عرصه كاروانسرا با هم مشترك باشند نه خصوص مسلك زيرا صاحبان غرفه مكلّف نيستند كه جهت تردد و آمدوشد صرفا از يك خط مستقيم حركت نمايند بلكه به منظور عبور و مرور از هرنقطهاى از نقاط عرصه كه بخواهند مىتوانند اياب و ذهاب داشته باشند و از اين گذشته ايشان شرعا مىتوانند در هرموضعى از مواضع خان كه مايل باشند اثاثيه خود را گذاشته يا احيانا جهت رفع خستگى و يا به منظور ديگر اندكى بنشينند در نتيجه ايشان همچون صاحبان بيوت در مجموع عرصه تصرف و يد دارند از اينرو مىتوان گفت جميع عرصه بطور مشترك بين ايشان و متعلق به هردو گروه مىباشد .
قوله : و فى الدروس رجح كون المسلك بينهما و اختصاص الاسفل بالباقى : ضمير در [ بينهما ] به صاحب غرفه و صاحب بيت راجع بوده و مقصود از [ باقى ] باقى عرضه مىباشد .
مؤلف گويد :
گفتار مرحوم مصنف در كتاب دروس مختص بموردى استكه پلّهكان
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 230
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٠