دليل اين حكم آن است كه ديوار اطاق بمنزله جزء آن بوده نتيجتا به كسى تعلّق دارد كه مالك كل است و چون صاحب طبقه پائين مالك كل بوده لاجرم جزء يا چيزى كه بمنزله آن است بوى تعلّق دارد .
ولى برخى از فقهاء فرمودهاند :
ديوار از آن هردو بوده زيرا نياز هردو به آن يكسان مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
ولى اشهر ، همان رأى اول است .
قوله : كالجزء منه : ضمير در [ منه ] به بيت راجعست .
قوله : فيحكم بها : ضمير در [ بها ] به جدار عائد است .
متن :
و لو تنازعا في جدران الغرفة يحلف صاحبها لما ذكرناه من الجزئية ، و لا إشكال هنا ، لأن صاحب البيت لا تعلق له به إلا كونه موضوعا على ملكه ، و ذلك لا يقتضي الملكية ، مع معارضة اليد .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر صاحب طبقه پائين با مالك غرفه ( طبقه فوقانى ) در ديوار اطاق بالا نزاع داشت و هركدام ادعاء داشتند كه آن متعلق به او است حكم اين است كه صاحب غرفه قسم خورده و ديوار به او تعلق دارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اينحكم همانست كه در فرع قبلى ذكر نموديم يعنى چون ديوار بمنزله جزء غرفه بوده و در نتيجه صاحب كل مالك آن نيز مىشود .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 215
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٥