زيادى متصله مانند چاقى در حيوان اگرچه منشاء آن تغذيه حيوان از علف متهب باشد و زيادى منفصله نظير بچه و شير و دليل اختصاص آن به موهوب له اين است كه اين زيادى نماء و منفعتى است كه در ملك او پديد آمده پس منحصرا از آن او مىباشد اعم از اينكه رجوع واهب قبل از انفصال آن و به دنيا آمدن بچه يا دوشيدن شير باشد يا بعد از آن تحقق يابد چه آنكه اين سنخ از نماءات ولو از حيوان هنوز منفصل نشده ولى از نظر حكم مانند نماء منفصل و جدا شده مىباشد .
ناگفته نماند حكم مزبور در موردى است كه زيادى بعد از قبض و تحقق ملك براى متهب حاصل شود در نتيجه اگر قبل از قبض و حصول ملك پديد آيد مطلقا مال واهب مىباشد .
قوله : و ان كان بعلف المتهب : ضمير مستتر در [ كان ] به حصول زيادى راجعست .
قوله : لانّه نماء حدث فى ملكه : ضمير در [ لانه ] بزيادى منفصله راجع بوده و در [ ملكه ] به متهب عود مىكند .
قوله : فيختص به : ضمير در [ يختص ] بزيادى و در [ به ] به متهب رجوع مىكند .
قوله : هذا اذا تجدت الخ : مشار اليه [ هذا ] تعلّق - داشتن زيادى منفصله به متهب است .
قوله : فلو كان قبله فهى للواهب : ضمير در [ قبله ] به قبض و ضمير [ هى ] بزيادى منفصله عود مىكند .
متن :
و لو وهب أو وقف أو تصدق في مرض موته فهي
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 450
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٠