بر وقف محتاج به امر ديگرى همچون قرينه نباشد و آن طبق اصح قولين منحصرا لفظ [ وقفت ] است چنانچه مرحوم مصنف فرمود .
بنابراين الفاظ مذكور بعدى چون تمامشان در دلالت بر وقف بايد منضّم بقرينه شوند همچون قيود :
[ ابدا ] و [ نفى بيع و هبه و ارث ] تا بكمك اين قيود صراحت در وقف پيدا كند لاجرم از الفاظ صريحه وقف محسوب نمىشوند .
مؤلف گويد :
مثلا بگويند : حبّست الدار ابدا لاتباع و لا توهب و لا تورث و همچنين نسبت به الفاظ مذكوره ديگر .
قوله : لا يفتقر فى دلالته عليه الى شئ آخر : ضمير در [ دلالته ] بلفظ صريح و در [ عليه ] بوقف راجعست .
قوله : على اصح القولين : اين عبارت قيد است براى [ خاصة ] و حاصل مراد مرحوم شارح اين است كه در حصر و عدم حصر لفظ صريح در وقف اختلاف است بعضى لفظ صريح را منحصرا در وقفت دانسته و گروهى غير از آن به الفاظ صريحه ديگرى نيز قائلند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
از نظر ما قول اول كه لفظ صريح را منحصرا در وقفت مىداند اصح مىباشد .
قوله : فيصير بذلك صريحا : فاعل در [ يصير ] ضميريست كه به [ كل واحد من الالفاظ المذكوره ] راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] قرينه مىباشد .
متن :
و قيل : الأولان صريحان أيضا بدون الضميمة ،
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 333
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٣