وى قريب صد هزار مرد جنگى براى او فرستاد ، دو لشگر در مقابل هم صفآرائى نمودند مسمانان بعد از مشاهده انبوه لشگر چون هدفشان شهادت بود بيم به خود راه نداده و اظهار ضعف ننمودند .
جعفر عليه السلام در مقابل دشمن قرار گرفت و فرمود اى گروه از اسبها به زير آئيد تا پياده نبرد كنيم و مقصودش از اين كلام آن بود كه سپاهش بدانند مجال فرار نيست و با نيروئى استوارتر بجنگند فلذا خود از اسب به زير آمد و مركبش را پى نمود و پس از آن علم بدست گرفت و از هرسو حمله نمود ، كفار گروه گروه بوى حمله نموده و اطرافش را محاصره كردند و با شمشير و نيزه بر وى تاختند ابتداء دست راست آن حضرت را قطع كردند ، علم را با دست چپ برداشت و پيوسته ميجنگيد پس دست چپش را نيز قطع نمودند در اين وقت با دو بازو علم بدست گرفته بود كافرى شمشيرى بر كمر مباركش نواخت و آن حضرت را شهيد نمود تا آخر حكايت كه در كتب تاريخ بطور مفصّل نقل شده .
قوله : و ذبحها اجود : يعنى ذبح دابه از عرقبهاش بهتر است .
قوله : الى ضعفه و الظفر به : ضميرهاى [ ضعفه ] و [ به ] هردو به كافر راجعست .
متن :
و المبارزة بين الصفين من دون إذن الإمام على أصح القولين و قيل : تحرم ، و تحرم إن منع الإمام منها ، و تجب عينا إن ألزم بها شخصا معينا ، و كفاية إن أمر بها جماعة ليقوم بها واحد منهم ، و تستحب إذا ندب إليها من غير أمر جازم .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 65
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٥