و نيز شرط است بحدّى كهنه نباشد كه غير از منفعت ناچيز از آن نتوان بهره ديگرى برد چنانچه مرحوم مصنف در كتاب دروس نيز اين فقره را اضافه فرموده و با اين شرط نيز موافقت نموده .
لازم بتذكر است كه جنس پارچه اگر پنبه يا كتان يا پشم يا حرير مخلوط يا غير يا حرير خالص در صورتى كه به زنان يا اطفال غير بالغ بخواهد بدهد باشد مبرء ذمه و كافى است ولى آن را بمردان و خناثى نمىتوان داد زيرا پوشيدن حرير بر ايشان حرام و غير مشروع است .
و نيز دادن پوستين و پوستى كه عادتا از آن جهت لباس استفاده مىكنند يا پارچهاى كه از شاهدانه و موئى كه معمولا جهت لباس اهل عرف آن را بافته و بتن مىكنند مجزى و كفايت مىكند .
متن :
و يكفي ما يسمى ثوبا للصغير و إن كانوا منفردين ، و لا يتكرر على الموجودين لو تعذر العدد مطلقا ، لعدم النص مع احتماله .
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر لباس را به فقيرى بدهد كه وى صغير و كم سنّ است در صورتى كه او را بپوشاند و براى وى جامه محسوب گردد كافيست اگرچه تمام افراد مورد اعطاء صغير باشند و هريك را به تنهائى و منفردا جامه بپوشاند و در اينجا همچون مبحث اطعام نيست كه در صورت انفراد هردو صغيرى را يكى به حساب آورد و نيز فرقيكه اينجا با اطعام دارد اين است كه در اينجا اگر افراد به قدر واجب موجود نبودند لازم نيست بقدرى تكرار كند تا بحدّ نصاب برسد بلكه به همان افراد موجود اكتفاء نموده و ذمهاش برى مىگردد زيرا روايتى كه دلالت بر تكرار كند
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 214
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٤