محمد بن الحسن باسنادش از عبد اللّه بن جبله از اسحق بن عمار از ابى بصير قال :
قلت لابى عبد اللّه عليه السلام : رجل محرم نظر الى ساق امرأة فامنى ؟
فقال : انكان موسرا فعليه بدنة و انكان وسطا فعليه بقرة ، و انكان فقيرا فعليه شاة ، ثمّ قال : اما انّى لم اجعل عليه هذا لانّه نظر الى ما لا يحل له .
قوله : و فيها : يعنى و در روايت اين مضمون وارد شده ( انّ الكفارة الخ ) .
قوله : و لو قصده : ضمير به [ امناء ] عائد است .
قوله : او كان من عادته : ضمير در [ كان ] به امناء و در [ عادته ] به ناظر راجع است .
قوله : و سيأتى : يعنى حكم مستمنى به زودى خواهد آمد .
متن :
و لو نظر إلى زوجته بشهوة فأمنى فبدنة ، و في الدروس جزور و الظاهر إجزاؤهما .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر محرم از روى شهوت و تمايل به همسرش نگريست و پس از آن محتلم شد واجب است يك شتر بدهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در كتاب دروس مرحوم مصنف فرموده لازمست جزور بدهد ولى ظاهر ادلّه اين است كه هردو مجزى مىباشند .
مترجم گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 303
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠٣