شارح ( ره ) مىفرماين :
و در بلاد همچون منى روز اول آن همان روز نحر كه دهم است مىباشد .
و اول وقت آن از روز دهم بعد از طلوع آفتاب و گذشتن زمان به قدر بجاى آوردن نماز عيد و خواندن دو خطبه مىباشد .
و اگر اين عمل در وقت مقررش عملى نشد و از مكلّف فوت گرديد قابل قضاء نمىباشد مگر در صورتى كه بواسطه نذر و نظائر آن بر خود واجب كرده باشد .
قوله : اولها : ضمير به ايام راجع است .
قوله : و ان كان به مكه : ضمير مستتر در [ كان ] به امصار عائد است .
قوله : اولها النحر كذلك : ضمير در [ اولها ] به [ ثلاثة ] راجع و مقصود از كذلك اين است كه در اين شهرها نيز مانند منى اولش از روز دهم شروع مىگردد .
قوله : و اول وقتها : ضمير به [ اضحيه ] عائد است .
قوله : بعده : ضمير به [ طلوع شمس ] راجع است .
قوله : و لو فاتت لم تقض : ضميرهاى مستتر به [ اضحيه ] راجع است .
قوله : و شبهه : ضمير به نذر عائد است .
متن :
و لو تعذرت تصدق بثمنها إن اتفق في الأثمان ما يجزئ منها ، أو ما يريد إخراجه فإن اختلفت ، فثمن موزع عليها بمعنى إخراج قيمة منسوبة إلى القيم المختلفة بالسوية فمن
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 126
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٦